dinsdag 29 maart 2011

Verdriet

                
VERDRIET
Hier zit ik dan, helemaal allen op de rand van de afgrond. Onder mij een zee, een zee van tranen. Tranen van verdriet . Bij elke traan die ik wegpink stijgt het water. Tot dat het me zal verdrinken, totdat ik zal verdrinken in mijn eigen verdriet. Verdriet om het lege plaatsje in mijn hart, waar jij ooit zo’n mooi kamertje had. Je was moe en je wou weg. Je hebt het licht uitgedaan en je bent vertrokken.                


geschreven door mijzelf                                                                                   


Geen opmerkingen:

Een reactie posten